نمی دانم باید چه بنویسم. یعنی اینکه می دانم باید چه بنویسم ، اما نمی دانم چطور بنویسم. پیش از آنکه بخواهم بگویم در چه مورد می خواهم بنویسم ، ابتدا در مورد محدودیت های این نوشتن می نویسم.

• عادت ندارم همواره موفقیت های بهساد عزیز را توی بوق کنم. هم اینکه دلیلی ندارد ، هم اینکه در اراک به اندازه کافی رقیب و یحتمل دشمن داریم.
• همانگونه که معمولا در مورد انتقادات نمی توانم اسم مشتریانمان را مطرح کنم. در مورد محسنات آنها نیز، گفتن مرسوم نیست.

به هر حال قصد دارم در مورد یک مشتری پیشرفته بهساد که همان استانداری گیلان می باشد بنویسم.

• اواخر سال گذشته بود که برای فروش سیستم مدیریت پروژه به استانداری گیلان رفته بودم. برنامه ریزی جلسات بسیار منظم و خوب بود. پس از جلسات مدیریتی ، به سراغ جلسات تخصصی سیستم رفتیم. برای اولین بار بود که می دیدم در یک سازمان اداری ، سطح تخصصی دانش کامپیوتر در این حد بالا و مطابق با استاندارد شرکت های انفورماتیک قوی می باشد. اعتراف می کنم که کم آوردم.
• در بین مشتریان سیستم مدیریت پروژه ، گیلانی ها با ورود اطلاعات همزمان بیش از ۱۵۰۰ پروژه و پیگیری آن ، علاوه بر اینکه از ضریب بالایی در توسعه اجرایی سیستم برخوردار هستند ، از لحاظ تعداد پروژه و پیگیری انجام آنها نیز در مقام اول می باشند.
• سطح تخصصی بالا ، باعث نشده است که واقع بینی و حوصله سیستمی در استانداری گیلان جای خود را به ایده آل گرایی های غیر منطقی ( که در بسیاری از سازمانها وجود دارد ) بسپارد.
• در استانداری گیلان کارگزار (همان پیمانکار سابق ) ، به واقع یکی از منابع و شرکای تجاری سازمان محسوب می شود و او (پیمانکار) با تلقی “سرمایه دار زالو صفت انگل اجتماع ، قشر مرفه بی درد ” مواجه نیست.
• با تمامی اوصافی که گفتم ، نمی شود از مهمان نوازی گیلانی های مهربان ، و محبت های دوستان خوبم ، آقای مهندس طاعتی همیشه عزیز ، آقای مهندس شوندشت و آقای مهندس مولایی چیزی نگفت ، همواره برای ایشان و سایر دوستان خوبشان ، از جمله آقای مهندس توکلی و سرکار خانم مهندس شیخلو، موفقیت ، سلامت و پیشرفت روز افزون را از خداوند متعال خواستارم.
• مهمتر از همه ، آقای مهندس طاعتی عزیز ، مدیر محترم و بزرگوار فناوری اطلاعات و ارتباطات استانداری گیلان برای من نمونه بارز یک مدیر صادق و یک انسان فرهیخته محسوب می شوند و همواره ایشان را به عنوان یک الگوی رفتاری در نظر دارم.

  از خدا خواهیم توفیق ادب بی ادب محروم ماند از لطف رب

خبرهای کوتاه

عرض شود که :

1. چند وقت است که روزنوشت های بهساد در محیط Word می نویسم و به سادگی Publish می شود. بسیار ساده است ، مثلا نوشیدن آبی نوشین و گوارا ، البته این امکاناتی است که در نرم افزار Word 2007 تهیه شده است و در اختیار بلاگرها قرار گرفته است. دست آقا بیل گیتس درد نکند که به فکر جماعت وبلاگ نویس هم می باشد.
2. این روزها به دلیل تاخیرات پروژه عمرانی بهساد (همان ساختمان جدید بهساد و به قول بر و بچه ها ، برج بهساد) بیشتر وقت خود را در پای ساختمان به سر می برم. سر و کله زدن با جماعت عمله و بنا و کارگر و افغانی هم برای خودش حکایتی دارد. حسابی خاکی پاکی شده ام ، اما برای من پشت کامپیوتر نشین یک جور سخت است و یک جور دیگر زیبا.کم کم دارم به اینکار علاقه مند می شود.

این بند را چون دوست دارم در یک پست جداگانه خواهم نوشت.

چند وقت پیش بود که مسافرتی داشتم به کوهرنگ و طبیعت زیبای چهارمحال و بختیاری ، در میان راه مغازه ای را دیدم که با مدیریت جواد محمد حسینی اداره می شد. عسل و خشکبار خوبی داشت ، اما مسافران خریدار برای خرید انتظار زیادی می کشیدند.
این بود که …

عرض شود که :

نظام صنفی درخواست کرده بود ( ببخشید مثل یک فرمانده دستور داده بود) که در یک جلسه با حضور تمام اعضا به منظور فکر کنم تشکیل کمیسیون ها حضور داشته باشیم. به اتفاق مسعود محمدی و آقای جعفری رفتیم . چون قبل از آن یک جلسه دیگر داشتیم ، کمی دیر رسیدیم. (حدود ۱/۵ ساعت ) البته خبر داشتیم که جلسه هم با ۴۵ دقیقه تاخیر شروع شده. وقتی رفتیم دیدیم که آقای بدیعی در حال سخنرانی هستند. حرفهای بسیار قشنگی می زدند، حرفهای مشارکتی . البته تا رسیدیم ، ایشان از زحمات من در طراحی ساختار انجمن هم تشکر کردند. البته این کار ایشان باعث نشد که من اعتراضات تند خودم را در انتقاد از عملکرد ایشان و زیرمجموعه ایشان بیان نکنم. اصولا جلسه بیشتر حالتی فرمایشی داشت. خیلی ها هم نیامده بودند. تقریبا سه چهارم اعضا نیامده بودند و یکی از موارد اعتراض من همین بود. خیلی جالب بود که گفتند که پرسش و پاسخ باید به صورت کتبی انجام شود. یک لحظه فکر کردم که در کشور ما رییس جمهور هم به صورت شفاهی مصاحبه مطبوعاتی دارد و روسای ما! حتی برای دیگران حق پرسش شفاهی هم قائل نیستند. این بود که شدید برخورد کردم. به طور کلی انتقادات زیر را بر عملکرد هیات مدیره نظام صنفی قائل هستم.

در حاشیه :

• منوچهر نذرمحمدی مثل همیشه دم در ایستاده بود و به دیگران خوش آمد می گفت. به قول مسعود می گفت این منوچهر همیشه نقش صاحب عزا را در جلسات بازی می کند.
• به نظر می رسید منوچهر خان اداره کلی جلسه را بر عهده دارند. این بود که در هنگام اعتراضات من طرف مقابل من قرار گرفت ، البته در هر مورد با آقای بدیعی نیز هماهنگ می کرد.
• یک دستگاه از این موبایل کورکن ها هم روشن کرده بودند. چون منتظر یک تلفن بسیار مهم بودم ، به نفر جنب دستگاه گفتم که آن را خاموش کند. تا خاموش کرد ۵ تا موبایل همزمان شروع کرد به زنگ زدن و نظم جلسه را به هم ریخت. منوچهر که آمد دوباره روشنش کند گفتم که این دستگاه های برای بدن ضرر دارد. زیر بار نرفت ، مسئولیتش با خودش!
• پذیرایی هم کردند و یک عدد ساندیس ( که در مزه های مختلف بود ) و یک عدد تی تاپ دادند. مسئول پذیرایی اجازه نداد چند تا ساندیس برداریم. ولی خب حسابی اذیتش کردیم.

این هم از عکس های جلسه

حمید غیاثی هم آمده بود و آن گوشه کز کرده بود و فقط به من گفت که چرا اعتراضاتم را ادامه ندادم. نمی دانم چرا آنقدر ساکت بود

آقای منوچهر نذرمحمدی

امروز با یکی از مشتریان جلسه داشتم ، بر خلاف قرارداد می خواستند که مدت زمان گارانتی دوبرابر شود. ، می گفتند که شما که به سیستمتان اطمینان دارید چرا دو برابر گارانتی نمی کنید ؟ بعد هم تهدید می کردند که اگر دو برابر گارانتی نکنید ، ضمانت نامه های شما را اجرا می گذاریم. یعنی به نظر می رسد که تا به حال حتی با یک شرکت نرم افزاری هم کار نکرده اند.

حسابی عصبانی شده بودم. عصبانیتی که هنگام شنیدن حرف زور به آدم دست می دهد. صحبت از ناکارآمدی سیستم می کردند، اما وقتی رفتم بیرون از جلسه دیدم که با گزارش های سیستم بهساد ، ارسال محموله می نمایند.

هنگامی که به آنها گفتم که واقعا اگر سیستم کار نمی کند چرا گزارش ارسال محصول به مشتری را استفاده می کنید واقعا حرفی برای گفتن نداشتند. به نظر می رسید که خجالت کشیدند.

واقعیت این است که بسیاری از کارمندان ضعف های خود را پشت ادعای ناکارآمدی سیستم پنهان می کنند. و بسیاری از مدیران ناآگاه نیز از ترس پیمانکار به کارمند خود پناه می برند. یاد داستانی می افتم که آقای عباسی از مدیران موفق شرکت یاسان تعریف می کردند. می گفتند که همواره عده ای کارگر هستند که در کارگاه با گچ بر روی ورقهایی که باید بریده شوند خط کشی می کردند. القصه وقتی که برق قطع می شد ، بسیاری از کارگران که کار آنها وابسته به برق بوده کار خود را تعطیل می کردند. از جمله همین کارگرهای خط کش ، و وقتی که به آنها اعتراض می شده است که چرا کار نمی کنید می گفتند خب برق رفته است.

حالا شده حکایت ما که چه سیستم مشکل داشته باشد و چه نداشته باشد، عده ای کارمند خود را پشت ناکارآمدی های خود در استفاده از سیستم پنهان می کنند و متاسفانه مدیرانی که…

شاید تقصیر ما بود که از اول تخفیف زیادی به آنها دادیم. شاید از اول تقصیر ما بود که چرا با آنها کار کردیم و به توصیه دوستانه دیگران مبنی بر اینکه بیش از نصف حق الزحمه خود را دریافت نخواهیم کرد اهمیت ندادیم.

جریان را برای دکتر که توضیح دادم گفت از اول هم نمی بایست در جلسه می ماندی ، حیف از وقت نبود ؟

واقعا عرض شود که :

1. جمعه نبودیم که بنویسیم!
   

   محض اطلاع خوانندگان محترم روزنوشته های بهساد ، دو سه روز گذشته را در سفری غیر کاری و به طور کامل به دور از اینترنت و تقریبا به طور کاملتر به دور از موبایل به سر بردم . برای آرامش ذهن خوب بود و برای دغدغه هایی که می توان به غیر از کار داشت. برای تفکر به ناگفته هایی که داریم و خوب می دانیم که ارزش سرمایه فکری هر کس بیش از گفته هایش بیشتر به ناگفته هایش است.(دکتر شریعتی) افسوس می خورم که چرا کتاب برای مطالعه نبرده بودم و فقط فکر کردم.
   

2. یک سنجانی!

   اولین بار نمی دانم چه زمانی با آقای عبدلی آشنا شدم، یحتمل در مورد برگزاری سمیناری بود که در خدمتشان بودم. ایشان و دوستانشان تبحر زیادی در مورد لینوکس دارند، شرکتی هم با همین زمینه کاری تاسیس کرده اند که به نظر من اقدامی بسیار جسورانه در اراک محسوب می شود. من اعتقاد دارم تاسیس بهساد در اراک یک اقدام جسورانه بود. واقعیت این است که عمده سازمانهای اراکی ، سازمانهایی دانش محور و سیستماتیک نیستند و اصولا توسعه نرم افزار در آن سازمانها بیشتر بر حسب دستور است تا بر مبنای تشخیص . البته اعتراف می کنم که مشتریان پایدار بهساد از این قاعده مستثنی بوده اند. حال با این جریانات تاسیس شرکت حول محور توسعه Linux امری است که بسیار جسارت زیادی می خواهد. چون هم از نظر مشتری در مضیقه هستند و هم از نظر متخصص برای توسعه منابع انسانی آتی، البته من مطمئن هستم که شرکت کاکتوس آقای عبدلی سنجانی یک شرکت بسیار موفق در سطح کشور خواهد بود. الغرض به تازگی شروع کرده اند به وبلاگ نویسی که به نظرم خوب و پایدار خواهند نوشت. برای ایشان و همکارانشان آرزوی موفقیت می کنم.
   

   البته دوست دارم در مورد سنجان و مردمان باهوش آن نیز بنویسم که فرصت آن در این مجال نیست.
   

3. “عرض شود که “: این اصطلاح “عرض شود که” را که کم کم به عنوان نماد نوشته های من مطرح می شود از استاد بزرگوارم ، آقای دکتر ریسی اردلی ، به یادگار گرفته ام. ایشان تاثیر زیادی در مجموعه تفکرات من داشته اند. روزگاری که در شرکت ایشان و در دانشکده در نزد ایشان فرا می گرفتم از درس و زندگی. یادش به خیر درس کنترل کیفیت آماری و سایر درس ها و هنوز در ذهنم هست که می گفتند ” عرض شود که متغیر تصادفی X با میانگین … ”
   

قصد نوشتن نداشتم ، داشتم برخی کارهای اداری و پرسنلی را انجام می دادم. از ساعت ۴ تا ۵:۱۰ ، هشت نفر زنگ شرکت را زدند و گفتند آرایشگاه شمائل ؟ و همواره پاسخ من یکی بود” به نظر شما آیا من می توانم در یک آرایشگاه زنانه کار کنم؟!!!”