در این اندک دقایقی که از شروع سال ۱۳۸۸ میگذرد، بهترین آرزها را برای بهسادیها و دوستان بهساد دارم. از خدای بزرگ برای سال ۱۳۸۸، سالی پر از عشق را برای همه ما آرزو دارم. در این لحظات تحویل سال نو، تحولی اساسی در درون و انقلابی آگاهانه در بصیرتها و تدبیری مدبرانه در اداره امور برای همگان آرزومندم
برای خیلی از ما، بیآنکه صفت تنبل و یا کاهل برای خودمان قائل بشوم و یا نشوم، گذر سالها بهانههای خوبی هستند برای تصمیمهای جدید. به خصوص برای ما که برای شروع تصمیمهایمان عادت به شنبهها داریم، همیشه از شنبه تصمیم میگرفتیم که درس بخوانیم. از شنبه تصمیم میگرفتیم منظمتر شویم و یا اینکه بیشتر ورزش کنیم و شنبهها و شنبهها میآمدند و تصمیمهای کبری ما… . اما به گمانم آمدن سالها، خیلی قویتر از شنبهها هستند. درست مثل شنبه ها که پر انرژی تر و شادابتر هستیم، با شروع سالنو نیز پر نیروتر و تازهتر هستیم، اما شاید این بار به خاطر بهار باشد. که باید یاد بگیریم، نو شویم و تازه شویم و بروییم. همچون گیاه از ریشه عمیق خویش، ایستاده به ذات، از وابستگی رَسته و بر وجود خود رُسته. که در رستاخیز، برخیزیم و آرامش، مشی رویشمان باشد و آرامی گیاه، آویزه تواضعمان. حتی گاه اگر آلوده شویم به آفت، باید باور کنیم که کرم عادت درخت نیست و حتی اگر شاخههایمان در طوفان حوادث بشکند باید بدانیم که درخت همیشه دلیلی برای وجود شاخهها دارد و چه دلیلی محکمتر و ریشهای تر از درخت بودن خود درخت برای سبز بودن و شاخه داشتن. که بهار به حجت گیاه و درخت و آلاله است که میآید. وگرنه بهار را این هزاران هزار سال آمدن و رفتن، اگر دلیل متقن وجود گیاه نبود، که دلالتی دیگر زیبنده نبود. اینگونه بهار بر وجود ما مینوازد، بی آنکه بخواهد نفرینی باشد بر زمستان سرد نامردمیها، بیآنکه دریغی باشد بر پاییز نفسگیر غمزده رخوت فاصلهها و یا حتی انتقامی از تندخویی تابستان که حرمت بهار را به آتش وجود خود زدود. بهار این چنین بزرگوارانه با انگیزهای برای توامان رقص درخت در آوای رشد و همدلی، و رویش پود زیباییها در تار زمان، میآید.
بیاییم بهاری باشیم، زاینده و زاده تغییر و بدانیم که بهار، رسوب فصل در اندیشه گذر هیچ سالی نیست. بیایم بهاری باشیم، بزرگ و بزرگوار، آنچنانی که باور به رشد و حرکت و مهتر از همه تغییر، باید زمزمه وجود هر روز ما باشد.
دوست داشتم برای شما، همراهان و همکاران، کمی از بهار بنویسم، آنگونه که دوست دارم و دلم را راضی میکند. آنطور که باید و زیبنده بهاری و بهسادی بودنمان است. آنچنانی که باید “تغییر منجر به ارزش”، عنصر تغییرناپذیر وجودمان باشد.
در بهاری دیگر که در هنگام نوشتن این کلمات ساعاتی بیش به تولدش نمانده است، تحول و بصیرت را برای همه آرزومندم و امیدوارم که وجود ما مبدا تحول ما و دیگران باشد و آرزوی آگاهانه دارم که بودن ما منشا اثر مفید بر اطرافیانمان گردد.
امروز چند جا، حسابی کار داشتیم، وقتی برای هماهنگی تماس میگرفتیم، می گفتند که سعی کنید قبل از ساعت ۳ بیایید، چون امشب چهارشنبه سوری است و می خواهیم زود برویم تا به مراسم برسیم. خیلی جاها هم رسما گفتند که بروید فردا بیایید چون امشب چهارشنبه سوری است.
این دیگر غیر قابل تحمل است. تعطیل کار به بهانه چهارشنبه سوری، به نظر من نتیجه مستقیم تنبلی است. اگر واقعا پول نفت نبود، این ملت از کجا ارتزاق می کردند؟
عرض شود که:
یکی از موانع مهم پیشرفت ایرانیها، وجود فرهنگ تنبلی و کار نکردن است. من نمیخواهم در موردی بسیار عمومی صحبت کنم که همه آن را نقد میکنند. چون همگان به خوبی میدانند که ۲۰ روز تعطیلی کشور، چقدر زیانبار است. خوشبختانه در بهساد، فرهنگ کار زیاد و پرهیز از تعطیلی غیر ضروری تا حد زیادی جا افتاده است. همگان اعتقاد دارند که یک روز تعطیلی در هفته کاملا مناسب و لازم است. اما احساس میکنم که گاهی نیز نیاز به استراحت داریم. اعتقاد دارم این نیاز به استراحت، نباید به صورت نیاز به استراحت طولانی باشد، اگر اقدامات زیر را انجام دهیم، به یقین نیاز کمتری به استراحت طولانی مدت خواهیم داشت و از ضرر و زیان آن نیز جلوگیری میشود.
اعتقاد دارم که باید در کنار شاخصهای بازاریابی و مالی، در بهساد ۸۸ به شاخصهای منابع انسانی نیز بیش از پیش بپردازیم.
سال آینده را همگان سالی سخت ارزیابی میکنند که دولت شدیدا در آن با کسری بودجه روبرو خواهد بود. فکر میکنم برای همین موضوع به طور شدید باید به اصلاح فرآیندها و ساختار بپردازیم، فرآیند برنامهریزی بهساد ۸۸ را شدیدا در دستور کار قرار دادهایم. به عنوان چشم انداز دوست دارم بگویم که بهساد ۸۸، بهسادی منظم و پویا مبتنی بر فرآیندهای از پیش تدوین شده و شاخصهای تحت کنترل خواهد بود. درست مانند ماشینی که در هنگام عبور از برف و مه و گردباد باید مجهز به انواع و اقسام وسایل ضروری باشد. مطلب زیبایی دیشب میخواندم این بود که وقتی که آب پایین میآید، شناگرانی که عریان شنا میکنند نمایان خواهند شد. من فکر میکنم که بحران مالی سال آینده کشور فرصتی استثنایی برای بهساد میباشد که به اصلاح فرآیندهای خود بپردازد و عریان نباشد.
هدف از بیان مطلب بالا برای این بود که عرض شود شدید درگیر مسائل مدیریتی شدهایم. آنهم با شرایطی که بیشتر به مدیریت تجربی چند متخصص شبیه است تا مدیریت تخصصی چند مدیر حرفهای. علاقه به امور تخصصی و غنای علمی آنکارها از یک طرف و اجبار و تا حدی جذابیتهای خاص امور اجرایی، شدید من را گرفتار چند کار متضاد کرده است که توامان انجام میدهم (که البته بیمشکل هم این کارها انجام نمیشوند). ایجاد تعادل بین این امور نیازمند عزم جدی و برنامهریزی دقیق و دیوار کشی (Partitioning) ذهنی بسیار قوی است. بهطوریکه که پرداختن به هر نوع از این کارها باعث ضربه به کارهای دیگر نشود. آیا میتوانید راهکار مناسبی پیشنهاد بدهید؟
تعهد مدیریت برای اجرای سیستم یعنی مدیریت ارشد سازمان:
من بسیار خوشحال هستم که بهساد با مدیری کار میکند که چنین تعهد عمیقی به اجرای سیستم دارد.
عرض شود که:
سوم اسفند، سال ۸۳ اولین نوشته روزنوشتهای بهساد نوشته شد. ناگفته نماند که بهساد در سالهای اول هم یک وبلاگ داشت که مثلا قرار بود ناشناس نوشته شود. به هر ترتیب وبلاگ اولیه بهساد در اثر مسائل فنی و اختلافات آن روزگار که منجر به جدایی یکی از وبلاگنویسان شد. به محاق خاموشی پیوست. اواخر سال ۸۳ بود که تصمیم گرفته شد وبلاگ شناسنامه دار، به نام بهساد منتشر شود. البته چون هنوز هم خیلی موضوع وبلاگ داشتن یک شرکت جا نیفتاده بود، تصمیم بر این شد که روزنوشتها در بلاگر منتشر شود که با مرور زمان ابتدا پیوند و سپس دامنه و پس از آن نرمافزار مدیریت وبلاگ نیز به طور کامل به سایت بهساد انتقال یافت. چند روز پیش بود که به اتفاق همکاران در بهساد، آن سالها را و عکسهای آن را مرور میکردیم. به قول خانم رحمانیان، آن موقع فضای بهساد با الآن فرق داشت. نمیگویم خوبتر بود و یا بدتر، به طور کلی متفاوت و البته کاملا مردانه بود. یعنی به جز مسئول دفتر، هیچ خانمی در بهساد کار نمیکرد. این روزها خب اما وضعیت فرق میکند و لازم به یادآوری است که از علاقه و عشق ذاتی من به بهساد ذرهای کم نشده. به هر جهت احساس میکنم که نوشتن وبلاگ(با تمام محافظهکاریها و خودسانسوریها) به مثابه حافظه فرهنگ سازمانی بهساد است و علاوه بر ایجاد شفافیت نسبی و انتقال تجربیات به سایرین، فضایی است که میتوان خارج از چارچوب رسمی وبسایـت شرکت حرف زد و به نحوی خارج از کادر بود. در مورد وبلاگ چند تصمیم (تا حدی کبری) گرفتهام.
نکته دیگر اینکه، آنانی که من را میشناسند میدانند که من اهل تعارف و مجامله نیستم. اینجا به دور از تعارفات رایج، لازم است تشکر و سپاس قلبی خودم را از تمام خوانندگان محترم روزنوشتهای بهساد که با لطف زیاد وقت خود را صرف مطالعه نوشتهها نمودهاند ابراز کنم. به یقین نظرات (داخل و خارج از روزنوشتها) این عزیزان، به اصلاح حرکت روزنوشتها کمک شایانی نمودهاست. وجود دوستانی خوب اینچنین، یکی از انگیزههای بسیار مهم هر وبلاگ نویس برای ادامه کار میباشد.
امروز این نوشته را جایی خواندم
“کسی که داعیه تغییر دارد، دست کم می بایست تاکنون راهی برای تغییر خود یافته باشد”
بهساد باید راههای بیشتری برای تغییر خود پیدا کند، چون داعیه ایجاد ارزش از راه تغییر دارد.
عرض شود که:
هفته گذشته در حوزه مشتریان بهساد، هفته پر چالشی بود.